devlet erkanı egolarını tatmin edip yaşamını sürdürsün diye dizayn edilen şehir. truman show seti bi nevi. bu güruh kendini önemli hissetsin diye doldurulmuş gibi şehrin geri kalanı. hayat çoğunlukla bunlar işten çıkıp eve gidince bitmekte. kışın şehrin göbeğinde akşam 8'den sonra adam kalmıyor. şehre anlamını kazandıran, çıtasını yukarıda tutan insanlar, bu egocanlar yüzünden kanı çekilen şehrin ancak belli yerlerinde nefes alıyor. ankara'nın güzelliği bu insanlar işte. hiçbir boku olmayan bir şehirde inatla hayat süren, kendilerine sunulmayan ne varsa peşine düşen bu insanlar... gerisi kuru soğuk ve götü koltuğa yapışık, devletten beslenen kibirli insanlardan ibaret.
iki sene istanbul, bir sene izmir ve son dört yılımı antalya'da geçirmeme rağmen evim diyebileceğim tek yer. insanlar bu şehri neden bu kadar sevmiyor anlamıyorum.
Beştepe de hem alparslan türkeşin mezarlığını, hem atatürkün köşkünü hem de sarayı bulundurur.
aynı semt içinde bence hepimiz gardaşız imajı çizmek istemiştir.
