Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar..
asfaltlar ışıldar, buz tutardı resmi yalanlar...
kimse keman çalmaz belki ama
çok keman çalınsın balolarında
diye yapılmış
gri sisli binalar...
alnının ortasında
ciddi bir devlet asabiyeti.
Ulus'ta şiddetli yağmura yakaladığım şehir. Neyse ki hacıbayram'ın çay bahçeleri yetişti imdadıma. Sonra yaktım cüğarayı, baktım da baktım ankara kalesi'ne, varoş karton toplayıcı çocuklarına.
Bi içindeyken yakar bi uzaktayken..
Başka şehirde yaşamak zorunda olunca anlıyormuş insan meğer kıymetini..
Zamanında resmiyetine ayazına ve daha birçok şeyine sayıp sövdüğüm şehir! Şimdi o beton binalarına bile tek tek vurgunum sanki.. iyi ki döndüm bu şehre tekrar.
Ankara! Beni bir daha senden uzakta bırakma nolur..
