Kolay işlenen, değeri yüksek ve paslanmaz bir elementtir.
Türkmencede, Kazan Tatarcasında, Başkurtçada, Nogaycada, Kazakçada, Kırgızcada altın şeklinde geçer. Yakutçada altan, Tuvacada ise aldın şeklinde geçer.
Orta Türkçede altun olarak kullanılır. Eski Kıpçakçada da altun şeklinde kullanılır. Kökeni tam olarak bilinmemekle beraber, Türkçedeki al (kızıl) sözcüğünün Korece ton (değerli metal) sözü ile birleşmesinden olabileceği üzerine düşünülmüştür.
neden değerli olduğu anlaşılması zor olan metal. yenmez, içilmez, endüstride neredeyse kullanılmaz. değerli olması bir tek parlaklığı sebebiyle midir. öyle ise doğada parlak çakıl taşları falan da mevcuttur. onlar neden değerli değildir?
günümüzde altın kazanımı çoğunlukla siyanür liçi yöntemi ile yapılmaktadır. siyanür liçinde değerli element olan altının kazanımında yüksek verim elde edildiğinden endüstride geniş uygulama alanı bulmuştur.
yumuşak, parlak sarı renkte metalik bir element. Altının parlak sarı rengi, asitlere karşı dayanıklılığı, doğada serbest halde bulunabilmesi ve kolay işlenebilmesi gibi özellikleri, insanların ilkçağlardan beri ilgisini çekmiştir. Altın, parlak sarı rengi ve ışıltısıyla göz alan çok ağır bir metaldir. Üstelik kolay kolay tepkimeye girmeyen çok kararlı bir element olduğu için havadan ve sudan etkilenmez. Bu yüzden hiçbir zaman paslanmaz, kararmaz ve donuklaşmaz. Bir başka özelliği de saf haldeyken çok yumuşak olmasıdır; bu nedenle kolayca dövülerek biçimlendirilebilir. Altın bütün bu özellikleriyle tarih boyunca en değerli metallerden sayılmıştır.
Tarihte bilinen kayıtlara göre Mısır hükümdarları zamanında M.Ö.3200 yıllarında, altın darphanelerde eşit boyda çubuklar halinde çekilerek para olarak kullanıldı. Au Latince Aurum kelimesinden gelmektedir. Peru'da M.Ö.2000 yılına ait altın ziynet eşyaları kalıntılarına rastlanmış olup, Amerika kıtasındaki Aztekler ve inkaların da altına tutkun oldukları bilinmektedir. Altına önem veren eski medeniyetler arasında; Yunanlıları, iranlıları, Makedonyalıları, Asurileri, Sümerleri ve Lidyalıları saymak yerinde olur. M.Ö.550 yıllarında Lidya Kralı Krezos, altını para olarak (sikke) bastırmış ve altının para olarak basılması ile de ticaret artmıştır. Şehirler zenginleşmiş ve dünya yeni bir refah devresine girmiştir. Türk boylarında iskit ve Sormatların (M.Ö.1000) milli kahramanları konu alan altın toka yapımında ileri oldukları bilinmektedir. Dördüncü ve dokuzuncu yüzyıl aralarında ise altın kase, vazo işçiliğinde en güzel örnekleri vermişlerdir. Bu eserlerden bir kısmı New York, Morgan kolleksiyonunda teşhir edilmektedir. Türkler müslümanlığı kabul ettikten sonra altından eşya yapımını azaltmışlardır. Altın eşyayı sadece süs olarak kullanmışlardır.
Bugüne kadar yeryüzünden çıkarılan bütün altının yarıdan fazlası hükümetlerin ve merkez bankalarının elindedir. Gerek her ülkede kağıt para emisyonunun güvencesi olarak, gerek milletlerarası bir ödeme aracı olarak eskiden beri büyük önem taşıyan altın, metalle çalışan zanaatçıların gözünde de değerini korumaktadır. Kuyumculukta altının genellikle gümüşlü, palladyumlu, bakırlı veya platinli alaşımları çok kullanılır. Elektrik iletkenliği yüksek (bakırın yaklaşık %70'i oranında) olan ve kolayca kimyasal tepkimelere girmeyen altın en çok elektrik ve elektronik sanayilerde bağlantıların, terminallerin, baskı devrelerinin, transistörlerin ve yarı iletken sistemlerin kaplanmasında kullanılır. Üstüne düşen kızılötesi ışınların yaklaşık yüzde 98'ini yansıtarak geri çevirebilen ince altın levhalar, uzay elbiselerinin başlığındaki göz deliklerinde zararlı ışınlardan korunmayı ve suni uyduların yüzeylerinde sıcaklığın denetlenebilmesini sağlar. Büyük büro binalarının pencerelerinde de gene ince levhalar halinde altın kullanılması, yalnız estetik açısından değil, bu yansıtıcı yüzeyin çevreyle ısı alış-verişini büyük ölçüde azaltmasından kaynaklanır. Lal camlara parlak kırmızı rengini veren, camsı kütlenin içinde kolloidal halinde dağılmış olan çok az miktardaki altındır.*
altının ekonomik açıdan çıkartılabilir olması için ton başına en az yarım gram altın cevheri bulunmalıdır. altının çıplak gözle görülebilmesi için toprak içinde ton başına en azından 30gr altın bulunmalıdır. çoğu maden ocağında bu oran tutturulamaz.
altın çoğu diğer metal ile kolayca alaşım oluşturur. bu alaşımlar sertliği artırmak ya da değişik renkler yaratmak için üretilebilir. altına bakır ilavesi daha kırmızı bir metal oluştururken, demir mavi, aluminyum mor, platin beyaz ve gümüş alaşımları ile beraber doğal bizmut ilavesi de siyah altın oluşturur. doğal altın genellikle yüzde 8-10 arasında gümüş içerir eğer gümüş içeriği yüzde 20'nin üzerine çıkarsa o alaşım electrum olarak adlandırılır.
Ayırıcı Özellikleri, Renk, düşük sertlik, asitte çözünmezlik olan element. Hidrotermal kuvars damarlarında, plaserlerde ve epitermal yataklarda oluşur.
altın işlenirken belli bir kayıp olur bu kaybı önlemek için altın tozları toplanır ve ramakçılara verilir.onlar altın tozlarını alırlar ve çok yüksek sıcaklıkta eritirler, altın dibe çöker böylelikle altın geri döner.fakat hepsi geri dönemez.
