mucizevi bir devlet aslında almanya. 1940'larda, ikinci dünya savaşında, sıfırı tüketmiş bir ülkeydi. bir yumurtanın milyar mark değeriyle satılmasına sebebiyet verecek kadar yüksek bir enflasyonu vardı, savaştan mahvolmuşlardı ve hiçbir şeyleri yoktu. aradan yarım yüzyıl geçti, almanya avrupa'nın en büyük gücü oldu yeniden. üstelik bir de ekonomilerinin üzerine çöken doğu almanya kabusu var. topu topu 60 yılda, sıfırdan başladılar, doğu almanya gibi fakir bir ülkeyi de içlerine aldılar, israil'e akıllara zarar bir soykırım tazminatı ödediler, ama yine de avrupanın en büyük sanayisi, en büyük ekonomisi ve en zengin ülkelerinden biri oldular. takdir etmek lazım. ve tabii biraz da örnek almak.
hiçbir zaman çözemediğim ve çözemeyeceğim garip bir memlekettir. türkiye'de kimle konuşulsa almaya'ya bir kapak atsam denir; almanya'dakiler türkiye'ye dönmek ister. bu sebeptendir ki türkler için adeta bir kavanoza benzer. kavanozun içindekiler dışarı çıkmak isterken, dışardakiler içeri girmek ister.
hem kiskandigim, hem sinir oldugum hem de acayip saygi duydugum memleket.
sinir olurum cunku orada yasayan gurbetci vatandaslarimiza yapilan milliyetcilikten dolayi.
kiskanirim cunku ikinci dunya savasindan sonra bir mucize gerceklestirmis, o harabe, darmadagin, bolunmus olan ulkeden bugun dunyanin en buyuk ucuncu ekonomisinden dolayi. biz savasa girmedigimiz
halde ne durumdayiz.
saygi duyarim yukarida ki olayi gerceklestirdikleri icin.
aslinda asiri milliyetcileri olmasaydi ki olmasi da normaldir, her millet vatanini sever, disaridan gelmis gocmenlere iyimser bakmaz, gidip yasanilasi memleket derdim. arti her taraf turk dolu, abi ne olacak bu fenerin hali diye geyik cevirme olasiginiz da gayet yuksek. yok yok en iyisi ben gidiyim bir sure yasayim su frankfurtta.
okul bahçelerinde Türk çocuklarına Türkçe konuşmayı yasaklayan, göçmenlere vicdan testi uygulayan, yabancılardan parmak izi almak için harekete geçen ülke.
baltık denizine kıyısı olan orta avrupa ülkesi... zannımca toprakları pek değerli değil. neden diyecek olursanız, bu adamlar 1. dünya sava$ı'nda, osmanlı imparatorluğu gibi yenilen ülkelerden biriydi. osmanlı yenildi diye osmanlı'nın tüm toprakları bölü$üldü ama almanya aynı almanya olarak kaldı. sonra anam co$tu lan bunlar, 20 yılda kendilerini inanılmaz $ekilde toparlayıp, dünyanın hakimi olmaya çalı$an komple bir ordu kurdular. yapamadılar, bir kez daha yenildiler. bu kez de almanya yine aynı almanya olarak kaldı. bunun altında alman ırkının sosyal yapısından kaynaklanan bir çekince mi var bilemiyorum, itilaflar alman insanından korkmu$ da olabilir. ama sonuçta hiçbir $ekilde almanya topraklarına el sürmemi$lerdir. belki de "bunlar da bizden lan" diyip $erefsizlik yapmak istememi$lerdir. sonuçta varacağım nokta; bu yüzden alman toprakları ekonomik ve doğal yönden çok pozitif bir durumda değildir.
almanya şu an hans'ların veronika'ların ülkesi olabilir ama 100 sene sonra ali'lerin ahmet'lerin ayşe'lerin ülkesi olacağı kesin. belkide resmi dil türkçe olur.
Birkac sacma ve gereksiz derecede karmasik dilbilgisi kurali disinda kolay bir lisana sahip; buna ragmen kendi dilini insan gibi konusamayan, hayattaki degerlerinin siralamasinda her zaman parayi en basa koyan, insanlarin yüzüne bugün gülerek; yarin en ufak hatalarinda gerekli kurum ve kuruluslara basvuran, hepsi her acidan birbirine benzeyen, cogu düsünmekten aciz olan -ki Almanya'da yasamak icin zekaya zaten ihtiyac yoktur- , insanliktan nasibini almamis olan ve bunun adina da alman kültürü diyen toplumun yasadigi bereketsiz toprak parcasi. Nasil yasadiklari malum, "Alamanya" sayesinde zengin olmus fakat Alamanya'dan nefret eden, minnet duygusundan yoksun ve ülkeyi batirmaya calisan Türk kökenli Almanlar, bu "domatesin kirmiziya boyanmis sulu bir hic oldugu" bunaltici ülkede sonsuza kadar kalarak iki tarafin da cehennemini dünyamizda yasamasina vesile olmaktadir. Gülümsemeye sebep olabilecek tek sey de bu uyduruk kültür catismasini izlemektir.
