başını ört, erkekler 4 karı alsın, yok dini yay, savaş yap, yok sakal brak g*tüme benze, bana tap ben megolomanım çok ihtiyacım var, domuz yeme ben sevmiyorum, pipini ucunu kes ( orta doğu sıcağından koku yapan prepus derisinin kesilmesidir he "allah demedi sünnetir" felan filan burası orta doğumu çölmü kokumu yapıyor ne kesiyorsun o zaman demezlermi). bunlar öyle evreni yaradan o şahane fizik kanunlarını yaratan evrenin renklerini, biyolojik güzeliği, mekaniğini yaratan, her türlü kanunu zaten yerleştirmiş bir yaratıcı için çok cahilce ve aptalca geliyor.
yarattıklarına kendinden özellikler vardiği söylenir. tanrısal özellikler denir bunlara.
bu yüzden bir annenin çocuğuna karşı beslediği hisleri tüm kullarına karşı hissetmesi beklenebilir. bir anne çocuğunun canı yansın ister mi peki, istemez. o zaman neden allah cehennemde yanmamıza isteyip yanmamıza göz yumsun ki. bu yüzden istediğiniz kadar günah işleyebilirsiniz. eğer allah gerçekten şefkatliyse.
tabi inananlar için geçerli bu inanmıyorsan zaten yanmazsın.
olmayan şey hakkında doğru bilgi girmez akla. peki ya kalp?
duyguların sembolüdür. duygular mantığın düşmanıdır. duygular saf ve akıl ermeyen şeylere inanır lakin bu inanı duygusal ise ve mantık tarafından yoğurulmamışsa yanlış olma ihtimali çok fazladır. mantık ile yoğurulan şeylerin çoğu ise duygu denen saçmalıktan arınmıştır. doğru bilgiye bir adım daha ulaşmıştır.
allah inancına aklım almıyor lakin kalpten inanıyorum demek allah varlığının yanlış bir şey olduğuna bir adım daha atmaktır.
peki allah yoksa bu doğayı ve evreni kim yarattı?
bu soruya cevabım eğer allah doğayı ve evreni yarattıysa allah'ı kim yarattı? sorusu olacaktır lakin bu soruya ilahiyatçılar allah doğurulmamış ve yaratılmamıştır o hep vardır cevabını verirler.
nereden biliyorsun ilahiyatçı?
kuran-ı kerimde öyle yazıyor amına koyayım.
pekala size şunu soruyorum?
allah doğurulmamış ve ebediyen var olan bir şey olabiliyorsa üzerinde yaşadığımız ve etkilendiğimiz, nimetlerinden faydalandığımız sonrada bir cahillikle bu güzelliklere şükretmediğimiz onun yerine ebeveynlerimiz ve arkadaşlarımızın kafamıza yerleştirdiği bir tanrıya şükrettiğimiz bu doğa. nasıl oluyorda sizler tarafından bu kadar küçümseniyor. ne yani? evren kendini kendini yaratamaz mı? evren doğurulmamış ve ebediyen var olan bir şey olamıyor mu? nasıl olamıyor canım? e sen gözünle görmediğin, algılayamadığın bir tanrı hakkında bunlar olabilir diye konuşuyorsun ayrıca bu tanrıyı bize ispatlayamıyorsun?
"allah gizemlidir, gizemin içindedir. O'nu başkasının yardımı veya anlatımı ile değil her insan kendi bulmalıdır."
Bunları yazan bu yoldan geçmiştir. Şimdi hala yaratıcıya inanıyor. Biliyor ki, Yaratıcı sırrına erişilemeyen, dinlerin kişiselleştirmediği, konuşturmadığı yaratıcıdır.
Aslında bunları yazarken size çok etki edemeyeceğini de biliyor ama diyor ki, "Bir tanesi, hiç değilse bir tanesi, insanlığa empoze edilen en büyük yalana körü körüne inanmayı artık terketsin. Lütfen...
kendisine inanmam. amma vekalin kendisine inanan bir kulu tarafından 17 mayıs 2010 zonguldak grizu patlamasından sorumlu tutulmuştur. evet tek suçlu odur. ne kapitalizmin suçu vardır. ne de sırf biraz daha fazla kar edebilmek için oluşturulmayan iş güvenliğinden sorumlu koca göbekli, takım elbiseli patronların suçu vardır. tek suçlu odur. nasıl olsa kendisini göremiyoruz ya ver suçu onun üstüne. tıpkı bizim gibi madencilerin kaderi onun elinde ya. hayat ne güzel amk. güzel bir şeyler mi oldu. hemen kendine sahiplen. kötü bir şey mi oldu. bizim suçumuz yok de. hemen suçu kadere at, inandığın tanrıya at. ikiyüzlülüğün kitabı yazılıyor baylar bayanlar haberiniz yok. rte imzalı hem de...
14 asır önce atmosferin yedi tabakasından,dünya ile ay arasındaki mesafeden,demirin o zamanlar hiç bilinmeyen faydalarından bahseden yüce varlık.kimileri de okuyup okuyup kendini ondan üstün sayar haşa!bu arkadaşlara yunus emre'nin bir dörtlüğüye cevap vermek istiyorum.
"ilim ilim bilmektir,
ilim kendini bilmektir.
sen kendini bilmez isen,
ya nice okumaktır?"
daha küçücükken allah diye bulutlara el sallardık. her farklı bir bulut allah ın girdiği farklı bir şekildi sanki. o küçücük duygularımızla kim bilir neler hayal etmiştik. küçük ve masum duygulardı. daha da büydükçe artık allah ın ne olduğunu, kim olduğunu öğrendik. bizi ve herşeyi yaratan, çok güzel isimlere sahip olduğunu öğrendik. daha sonra onun sorumluluğunun altına girdik. onun dediği herşey farz oldu. ibadetimize başladık. bir gün gelecek gönderdiği gibi alacak o bizi bu dünyadan ve bu sınavdan. o olmazsa hiçbirşey yürümez. düşünün evren bir futbol sahası ve bizde maç yapan oyuncularız ve de allah ta hakem. o olmasa yani hakem maç yürümez, herkes istediğini yapar. bu en basitlerinden bir örnek. allah aklıma gelmiyen bir şekilde müthiş duygular beslediğim ulu ve yüce yaratanımi ilahımdır.
bir yaratıcı düşünün. elinde o kadar büyük bir kudret var ki istese yarattığı bütün kullarını kendisine ibadet edecek şekilde programlayıp yaratabilir. ama haşa. o ego sahibi bir yaratıcı değil ki. öyle değil mi? bu yüzden kullarına özgür irade verip yalnız kendi istekleriyle inanmasını beklemiyor mu? ama inanmayanları da ... bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu. hayır ben desem bunu siktir et der geçerler. ama taa 14 yüzyıl önce yaşamış bir insan söylemiş bunu. tee allam ya. ne diyorum lan ben. her neyse. çok mübarek bir insan ki bugün ayakta uyuyan 1.5 milyar insanı farketmemizi sağlamıştır. uyanın amk artık.
