kürt kökenli bir türk vatandaşıdır. barışçıdır, kardeşçidir, saygıyla anıyoruz..
8 yıl sonra gelen edit: ahahahhaah ulan ne mal adammışım ben la. Yazdığım zırvalığa bak.
Ama yine de haksızlık etmeyeyim. Adamın sesi çok sağlamdı. Attila Abi (bkz: Attila ilhan) ile takılmışlar zamanında ama bir şeyler öğrenememiş belli. :)
ama ama sanatçı kişiliği savunması en çok yapılan kişidir. anlamayan idiotlar için söylüyorum. sanatçı kişilik falan yoktur. kişilik bütündür ve insan ona göre değerlendirilir. ama ama sanat.. ya siktir git hadi.
Malatya'da doğmuş diyarbakırda büyümüştür. türkiyenin kaybettiği en büyük seslerden biri.
haksızlıklara uğradı birazda* yanlış hareketleri oldu ama adam gibi adamdı *.
Ona vatan haini diyen embesillere zihniyete bir tokat niteliğinde şarkısı **.
Şarkılarına söz edebilecek bir insan tanımadım bugüne kadar. Ama yurtdışında ki bir konserinde apo destekçisi tavrıyla ve bunu ima etmesiyle neyi savunduğunu anlamış bulundum bir iki sene önce. Gerisinin önemi yok, ölmüş bir insan sonuçta.
dünyaya geldiğin ve dünyadan ayrıldığın gün
bizim için en şerefli gündür. rahat uyu mekanında.
sen protest müziğinle, anarşist cümlelerinle hep aklımızda kalacaksın.
Koca yürekli adam olarak.
yaşanmış rezilliklere başkaldıran cesaretin nesilden nesile aktarılacak.
sen rahat uyu emi!
hiç sevmediğim bir sanatçıdır.nedeni ise türk ve kürt halklarının kardeşliğini sonuna kadar savunuyor olmamdır.bu adamı yıllarca barış güvercini* olarak tanıtmalarına rağmen kendisini samimi bulmuyorum.
fakat yine de kendisinin şarkılarını dinlememe rağmen sesi hoştur.keşke yalnız sesi ile anılsaydı.
--melis kaya'nın mektubu--
birkaç gün önce, internet tabanlı sözlüklerden birinde babamla ilgili yazılanları okurken ahmet kaya'nın itibarının geri verilmesi başlığı altında şöyle bir girdiye rastladım ''eşşek her zaman eşşektir. itibarda verseniz altın semerde taksanız hiç birşey değişmez yine eşşektir.'' bu cümleyi yazdıktan birkaç dakika sonra, hızı alamayıp bu sefer de şöyle bir cümle girilmiş; ''ben vallahi apoyu özledim diye şarkı söyleyen haysiyetsiz pkk yandaşı bir pisliğe ne itibarı verilecektir anlamış değilim. verilse verilse yarım kilo malafat rosto verilebilir. bunları yazan kullanıcının kullanıcı ismi ise ''sizin hiç babanız öldü mü''.
sözlerinin ağırlığı, can yakıcılığı, bir kişiye hakaret ederken o kişiyi seven insanları, o kişinin ailesini düşünmeden ve hunharca incitiyor oluşunu saymazsak elbette ki herkes kendisini ifade etmekte özgürdür. keşke içinde bir şiirin duyarlılığını taşıyabiliyor olsaydı diye yazıklandığım bu kullanıcıya buradan cevap verme hakkımın ahmet kaya'nın kızı olarak saklı olduğunu düşünüyorum (tüm diğer yasal haklarım saklı kalmak kaydıyla); evet, benim bir kere babam öldü, 13 yaşındaydım.
babam beni kardeşlik şarkılarıyla, kardeşlik masallarıyla büyüttü. bana sevmeyi öğretti, affetmeyi, barışı... bütün dinlerin, bizleri ayırmak, birbirine düşürmek için değil, bizlere huzur vermek için yaratıldığını öğretti. bütün dillerin, insanların birbirini anlayabilme, kendilerini en doğru biçimde ifade edebilme ihtiyacı için var olduğunu öğretti. dinimden, cinsiyetimden, milletimden, ırkımdan sıyrılıp yalnızca insan olduğumu fark etme serüvenimdeki yılmaz süvariydi babam.
çoğu kişinin, benim ahmet kaya'nın kızı olduğum için ne kadar şanslı olduğumu düşündüğünü biliyor ve kendi tercihim olmayan bu durumdan dolayı her gün hayata teşekkür ediyorum. evet çok şanslıyım, çünkü benim dünyadaki bütün güzellikleri toplayıp her gece başucuma bırakan bir babam vardı. bir çocuğun azıcık yaşanmış geçmişine, babasıyla geçen 13 hatta hatırlayabildiği 8-9 senesine böylesine korkunç bir şekilde tecavüz edebildiğinize göre, sizler ne yazık ki benim kadar şanslı değilsiniz.
babam öldüğünde 13 yaşında bir kız çocuğuydum. bugün hayatı 21 yaşın bakış açısıyla yorumlamaya çalışıyorum ama o gittiğinden beri bir yanım hala çocuk ve hep öyle kalacak. babama emanet ettim o çocuk yanımı. belki o yanım biraz büyüyüp diğer yanıma erişebilseydi böyle bir yazı yazmaya gerek bile duymayacaktım ama o çocuk yanım günlerdir hep ağlıyor.
babam öldüğünde 43 yaşındaydı. çok büyüktü, görkemliydi, benim masal kahramanımdı. bugün benim 40'lı yaşlarında arkadaşlarım var ve gözümde onlar o kadar gençler ki...
kendimi bilmeye başladığımdan beri ailem bir savaşın içerisinde. ben bir savaşın içerisindeyim ve o savaşın içerisinde atıldım büyüme macerasına. bir sabah babam öldü ve annemle baş başa kaldım, yapayalnız. bu yapayalnızlık içersinde, bu kadar acıtılmamıza karşı duyarlılık beklentimi, ne yazık ki büyümeye çalışırken yitirdim. hala daha, bizi incitmeye çalışmaktan, babamın değerlerini, babamın değer verdiklerini kırıp dökmeye çalışmaktan kendinizi alıkoyamadığınızı uzaktan acıyla izliyorum. babamın yokluğu kadar acı veriyor bu haliniz bana. bu ülke adına, hayat adına ve hayatı doğru yaşamak adına!
fütursuzca yapılmış olan tüm bu faşizan eleştirilere cevap hakkımı burada yalnızca annem ve kendi adıma kullanıyorum. babamdan sonraki ahmet kaya sürecini bugün buraya biz taşıdık. ahmet kaya adının hayatımızı mahveden o aptalca ''bölücülük'' yaftasından sıyrılıp birleştirici bir alana yani gerçeğin ta kendisine taşınabilmesi adına kimi zaman kendi varlıklarımızı dahi unuturcasına çabaladık. gerçeği size anlatmaya çalıştık. yani bir devlet bakanının ağzından ona dair dökülen pişmanlık ve özlem sözcüklerini hepinizin duyabiliyor olmasına, trt'de ahmet kaya çalınabilecek olmasına ve türkiye toplumu adına bu tarihsel utanç sayfasının hala açık duruyor olması noktasına kadar biz tek başımıza geldik. siz, bu yolun hiçbir kavşağında bizim yanımızda, önümüzde ya da arkamızda değildiniz. size elbette ki bunun ya da babama ve aileme dair herhangi bir şeyin hesabını vermek zorunda değilim; çünkü ben 13 yaşında geleceğimin en güzel yarısını verdim, çünkü ben diploma törenlerimi, kazandığım ilk paranın heyecanını, ilk erkek arkadaşımı, doğmamış çocuklarımı, üreteceklerimi, mutluluğumun temellerini verdim.
siz, varlık gösteremediğiniz gerçek yaşamı sanal pencerenizden izleyerek, hayatın tam ortasında yapayalnız kalmış, parçalanmış bir küçücük aileyi daha fazla yıpratma uğraşındasınız. insanlar benim babama, benim anneme, benim dayıma, kuzenime, halama, teyzeme, babaanneme hakaret etme cesaretini kendilerinde nasıl bulurlar? bu hakkı size kim veriyor? beni, hayatınızda hiç tanımamış olduğunuz bir insanı, böylesine acıtma hakkını size kim veriyor?
siz kimsiniz?
siz, sizden kilometrelerce uzakta, yerin metrelerce içinde öylece uzanan ve bir daha hiç konuşamayacak, şarkı söyleyemeyecek olan bir insanın sesini mi kısmaya çalışıyorsunuz? onun geride bıraktıklarını, ailesini kahrederek ''daha da fazla yok edebiliriz, daha çok kirletiriz adını, artık sülalesi de defolup gider buralardan'' diye mi düşünüyorsunuz?
hayır! biz, size rağmen burada yaşamaya devam edeceğiz. kendi ülkemizde kalarak, kendi gerçekliğimizle yan yana yaşayacağız. biz babam için, babamın bana öğrettiği gibi, bu ülkenin koynunu çiçeklerle doldurabilmek için üretmeye devam edeceğiz. hiçbir karşılık beklemeden, hiçbir şey kazanmadan, sizin bilmeden konuşup bizi incittiğiniz bütün sözlerinize ve suratlarınıza ayna tutarak üretmeye devam edeceğiz.
hadi çıkın köşelerinizden artık, saklanmayın. nasılsa bunca yıldır size dönük yanlarımıza tatminsiz aşağılamalarınızdan, tehditlerinizden, yalanlarınızdan, sömürünüzden, hakaretlerinizden, küfürlerinizden acı işlemez oldu. babamı artık incitmeyin, bizi artık incitmeyin.
hiçbiriniz bu hayata dair benim ve benim annemin ödediği bedelleri ödemiş olamazsınız; hiçbiriniz benim çektiğim acıları çekmiş, benim taşıdığım yükleri taşımış olamazsınız. artık lütfen yorulun bizim canımızı yakmaya çalışmaktan, çünkü biz zaten kalplerimizi paris'te gömdük. siz de akılla yaşamanın güzelliğine erişin...
son olarak, eğer kaldıysa, bu yazıyı lütfen siz de en çocuk yanlarınızla bir kez daha okuyun ki beni anlayasınız.
tüm çocuklara benim babam gibi bir babayla yaşanabilecek en az bir 13 yıl diliyorum; güzel insanlar olabilmeleri için, tüm çocuklar adına, bu dünyanın babaların ölümünden artık bıkmasını diliyorum.
ve babama gerçekten değer verdiğine inandığım herkesi onun şahsında tüm içtenliğimle selamlıyorum.
--alıntı--
melis kaya, 11 şubat '09 *
edit: yazı benim yazım değil, alıntıdır. dolayısıyla noktasına virgülüne dokunulmadan sunulmuştur.
bu adama vatan haini deyince birileri size embesil diyor işte bu ülkede.
böyle işte bu ülke, bu kadar gerizekalı popülasyonu yüksek bir ülke.
adam değilsiniz lan siz, vatan haini demeyecekmişiz ahmet kaya'ya.
siktiringidin be olm, nasıl da gözünüzü boyuyorlar anlamıyorum ki.
iki kere kardeşlik, barış diyen herkes sizin için vatansever değil mi?
oysa ki teröristbaşını özleyen de o insanlar. bunu dile getirenler de.
Vefatının 10. yılında rahmet ve sevgi ile anılan sanatçı.
(bkz: ahmet kaya/#9924391) https://galeri.uludagsozluk.com/r/73738/+
Not: 00:06'da entry'i girdim ve sonra fark ettim ki bugün vefatının 10. yılıymış. içime mi doğdu tesadüf mü bilmiyorum.
pkk televizyonunda konser verirken "vallahi apo'yu özledim" diye şarkı söyleyen hain. sanatçı, teröre hizmet etmez. teröre hizmet eden insan da sanat icra etmez. "ben o kişinin sanatçılığını" seviyorum derken de dikkat etmek gerek. hangi sanatçılığı? sanatçılık ne zamandan beri aşağılık bir meslek oldu?
büyük devrimci büyük sanatçı büyük insan büyük hümanist.her zaman halkların kardeşliğini istedi.her zaman ezilenleri savundu.2-3 tane yavşak provakatör yüzünden sürgün edildi.yanlışları falan da olmadı.yaptığı herşey doğrudur.apo yu özlemişmiş,özletenler utansın.apo yu özledik lafını hala ısrarla anlamayan malların çok olduğu kesindir.zamanın iktidarının kim olduğu hatırlanırsa herşey açıklığa kavuşur.apo bile onlardan daha iyi yönetir ülkeyi anlamında söylendiği anlaşılır.neyse eşşeğe altın semer taksan eşşek yine eşşek.anlayamayacaklar.
bütün iyiler gibi erken öldün.çok sevdiğin ülkende ölmedin ama şerefinle ve namusunla faşizme karşı döğüşerek öldün.güneşe gömüldün.seni öldürenden biri film yönetmeni senaristi veya her ne haltsa oldu gişe rekorları kırmaya çalışıyor.diğeri kumarda trilyonlar kaybediyor.sana şerefsiz diyen kaldığı yerden o şerefsiz hayatına devam ediyor.sana sünnetsiz diyen elalemin sünnetiyle sikiyle uğraşmaya devam ediyor.ve adını sayamadığım nice şerefsizler.10 sene 20 sene sonra belki de hiçbiri olmayacak ama sen hep kalbimizde olacaksın.şarkıların kuşaktan kuşağa aktarılacak.bedenin öldü ama ruhun asla ölmeyecek.bize gözüm derdin sıra bizde biz hatırana gözümüz gibi bakacağız.
ölümünün, daha doğrusu öldürülüşünün üzerinden 10 sene geçmiştir gün itibarıyla. öldüğün günden bugüne dek, seni dinlemeden geçirdiğim tek bir günüm bile olmadı ahmet abi, sana yapılan lincin fitilini ateşleyen plaj şarkıcıları bugün hala el üstünde maalesef. özledik, olmasaydı sonumuz böyle.
bu da ahmet kaya ya bölücü sıfatını yakıştıranlara gelsin:
