en büyük erdemlerden biridir. kızarsınız, öfkeniz yer bitirir sizi kimi zaman. hep karşı taraf suçludur. içinizden ben de hata yaptım diye çığlıklar atarsınız ama dökülmez o bitmek bilmeyen gururunuz kelimelere. bakarsınız karşı taraf haklıdır ama gurur bu ya onu haksız çıkartmak için başka konulara sapar, çamura bularsınız sağı solu. kusarsınız tüm yediklerinizle beraber o ezilmişlik duygusunu.
bazen de haklı olduğunuzdan, dünyanın acı veren biryer olduğu kadar eminsinizdir. karşı tarafın gözlerinden anlarsınız pişmanlığını, belki oluruna bıraksanız gözleri süzülerek anlatmak ister haksızlığını. gözlerindeki o nefret perdesini aralasanız, aslında o insancıl bakışlarını hatırlayacaksınızdır.
gel affettim seni, sarılalım o özlediğimiz sıcaklığımızla, bütün nefretlere inat dersiniz. yaşlar süzülüverir aniden gözlerinizden. o zayıflığın göstergesi değildir, güçlü görünmek için içinize akan gözyaşlarınızın, dışarıya taşan kısmıdır sadece.
üç günlük dünya be affedin gitsin..
aczdir, zayifliktir. kisi affetse bile tabiat zaaf gosterenleri affetmiyor maalesef. affedilen nesne tabiatin acimasiz dongusu icinde bir muddet sonra elenecektir kendiliginden. o yuzden affetmek o'na sadece zaman kazandirabilir en fazla.
intikam degen kişiden alinir. cünkü intikam denilen duygu ile karsidaki kişiye değer verdiğinizi gösterirsiniz. ammavelakin aetmek hatta uzerine sen de artik herkez gibisin denilirse muhatap olan kişi ve kişiler dumur olur. bir de bunun üzerine artik benimle dusman bile denilirse en büyük intikam bile bunun yaninda havagazi kalir.
kişiyi yaptığı bir hata ya da yanlış davranışdan ötürü bağışlama.
affetmede asıl önemli olan şudur ki ; affedilen kişi * yaptığından dolayı kendini affedebilir mi?
