üreme isteğinin duyguya dönüşmüş hali.
bir insanı güçten düşürür, iradesini yok eder, insanın her zaman hayalini kurduğu şeyden bile vazgeçirebilir. o derece birşey yani.
kitabı milletin gazına gelip okumuştum.
hiç bu kadar seveceğim aklıma gelmezdi.
ben beşeri bir aşk beklerken ilahi bir aşkın bu denli güzel işlenmesi beni çok mutlu etmişti.
çok kısa bir sürede okuyup büyük bir merakla bitirmiştim.
onu beklemediğiniz bir anda gördüğünüzde dizlerinizin bağının çözülmesidir. nasıl yürüdüğünüze anlam verememenizdir devamında. objektif bakmaya çalışınca huy, mizaç hatta karakter olarak ondan daha iyi gördüğünüz birinin kalbinizde onun yerinin zerresini dolduramayacağını bilmenizdir. onsuzken acı çekmeniz ve bundan bile zevk almanızdır. aşk tatlı sefalettir.
aşk; su an gözlerimin dolmasına sebep olan varlık. aşk o yoksa kendimi ölü gibi hissettiğim varlık. aşk yaşanması en kutsal duygu. yaşayamayana da aşk olsun.
bazen konuşamamak,eli eline değdiğinde irkilmek, gözlerinin içine bakamamak, yanına giderken heyecandan nefesinin kesilmesi, durup dururken dalıp gitmek, ota boka gülmek, ilan-ı aşk sırasında 'ben'de takılıp kalmaktır. çok güzeldir ama çok acıdır.
aşk bir secde halidir... bütün beşeri duyguları dışında bırakıp insanın aslına dönüş şeklidir. ne gurur içinde kıyamda beklemek, ne yarım yamalak rükuda kalmaktır... tam bir teslimiyet içinde secde üstünde erimektir...
erimektir ya... aşk ateşinde cayır cayır yanıp buna razı olabilmektir, şükür diyebilmektir. maşuğundan gelene sabır etmez insan... iyisine, kötüsüne razı olur...
aşk secde üstünde erimektir, ermek için erimeye razı olmaktır...
--spoiler--
güzel adetleri olan bir padişah vardı..bir gün hizmetçilerinden birine bir meyve verdi.hizmetçi sanki bundan önce daha lezzetli bir meyve yememiş gibi iştahlı bir şekilde meyveyi yemeye başladı.hizmetçi o meyveyi o kadar güzel yiyordu ki , padişah da ona imrenerek o meyveden yemek istedi.hizmetçiye :
" ey hizmetçi ! sen bu meyveyi çok iştahlı yiyorsun..bende özendim...yarısını da bana verde ben de yiyeyim" dedi..hizmetçi meyveyi padişaha verdi.padişah meyveyi tadınca meyvenin çürümüş ve acı olduğunu farketti, kaşlarını çatarak dedi ki ;
"ey hizmetçi , kim böyle yapabilir ? senin bu acı meyveyi yediğin gibi kim yiyebilir ? "
hizmetçi dedi ki ;
"ey padişahım ! senin elinden yüzbinlerde hediye aldım.verdiğin bu acı meyveye gelince onu acı diye vermeyi ar sayarım.sen bana bu kadar nimet vermişken ben nasıl olurda verdiğin bir tek acı meyveden incinebilirim ?
ey bu yola ayak basan kimse ! eğer padişahın kendi eliyle verdiği taş ile inci arasında fark gözetiyorsan sen bu yolun eri değilsin..bu yolda zahmet vardır.aşk senin meydanın değildir..var git yoluna...!
--spoiler--
