ergenlerin ve bilimum zihni ergen kalmışların işidir. aşkla yatarlar aşkla kalkarlar, aşk bir boktur onlar için, sevilmek ve sevmek işte bunun etrafında döner dururlar. çünkü ne kendileri birey olabilmiştir ne de bu kişiliksizlerle "aşk" yaşama tasavvurlarına kendini kaptıran insancıklar birey olabilmiştir. tek dertleri bir başkasıdır. sevgilileridir, onların bıdı bıdılarıdır. aşkı da doğru dürüst bilmezler zaten, bilmedikleri gibi yanlış yaşarlar yanlış severler yanlış oyunlara girerler. bireysel nitelikleri sıfır olan bu arkadaşlar aşk adına sevdikleri insanlar adına milyonlarca içi boş salak kelimeler sarf edebilirlerken dünya hakkında, insanlık hakkında, varoluşları hakkında, tanrı hakkında bir sikim yazamaz çizemezler çünkü dünyaları bu kadardır! "x'i çok seviyorum", "x'i çok özlüyorum", "acaba x ne yapıyor", "acaba x de beni seviyor mu?", "acaba x'in gözü başka kadınlar da mı/erkeklerde mi)" işte günleri bu gibi soruların cevaplarını arama telaşesi içerisinde savrulup gider sonra kendilerine "sen salaksın ama şu şu şu nedenler yüzünden salaksın" dendiğinde ufak dünyalarında en küçük bir bilinç ve içgörü kırıntısı olmadığı için size düşman olurlar sizi kötü bellerler oysa siz sadece "kral çıplak" demişsinizdir o kadar.
ey yurdumun aptal kadını!
ey yurdumun aptal erkeği!
aç kulaklarını o kepçe kulaklarını dinle beni! söyleyeceklerim var!
aşk geçicidir bunu önce o ufak beynine kazı! sevgi de geçicidir bütün mutluluklar geçicidir hayata dair ne biliyorsan o ufak anlamlı şeylerin (ama sence büyük anlamı olan şeylerin) hepsi geçici! o erkek bir gün seni sevmeyecek o kadın bir gün seni sevmeyecek. bitecek ya da değişecek her şey gibi o da süsünü yitirip hayatın o acımaz o gerçek o soğuk sıradanlığını karşısında boynunu eğecek. bakın aptallar iyi okuyun! aşk kimyasal-nörolojik-hormonel bir aktivitedir başı ve sonu belli deneysel bir olgudur. bil bunu! öğren artık! güzel bir şey midir? evet aşkı boka batırmadan arabeskleştirmeden yaşayabilenler için gayet güzel bir şeydir ve elbette biten bir şey olduğunu kabul edenler için.
bak bana ve biraz anlamaya çalış!
sen vazgeçilmez değilsin hiç olmadın sen de bu milyarlarca insan içerisindeki herhangi bir canlıdan birisin ve ölümlüsün ve çürüyeceksin. o duygularının o düşüncelerinin o aptal kavgalarının o saçma hayallerinin o içi boş sevgi sözcüklerinin doğa ve zaman karşısında hiçbir anlamı olmadı! olmayacak da! o karanlık kuyunda -ki sen bunun farkında bile olmayacaksın- yaşayıp sefil bir beyinle ölüp gideceksin. sıradansın! unutma bunu sıradan kimse senin için canını vermek zorunda değil kimse seni ölesiye sevmek zorunda değil kimse senin için gözyaşı dökmek zorunda değil ve kimse senin vazgeçilmez olduğunu düşünmek zorunda değil bu insanın diğer insanlara karşı yapabileceği en cahilce ve barbarca istektir!
dinle bitmedi!
tarihin yaprakları bir bir yırtılırken sen bu aptal günlerine bakarken kendine götünle güleceksin (gülmüğyorsan bin kere daha yazık) ve o zaman bir diğer insanın kendi hayatında bu kadar yer kaplamasına buna bu kadar izin verdiğine kendi ufak beyninde bu kadar basitçe yaşadığına lanet edeceksin! bir gram dahi içgörün kalmışsa, bir an dahi olsa "ulan ben ne yapıyorum" diyebiliyorsan kendine gel ve biraz dik dur! sevebilirsin, sevilebilirsin, aşık olabilirsin, sana da aşık olabilirler ya da terk edilebilirsin ya da aldatılabilirsin, yalan da işitebilirsin, en yakın arkadaşım dediğin o aptal ilişki bile sana sırtını dönebilir bunlar o kadar sıradan basit şeyler ki sakın büyütme bu salak şeyleri. kafanda güzelce yaşa ve geç işte! fazla şey bekleme insanlardan, zira insanlar çıkarları doğrultusunda yaşarlar, severler ve aşık olurlar tıpkı senin gibi tıpkı benim gibi. annenin sevgisi bile bir çıkar sembolü ise sen nasıl hayattan bu kadar emin olacak kadar salak olabiliyorsun?
acılarını yaşamsını bil! acı çekmenin bile bir erdemi var ulan salak! kendini yiyip bitirme kendini yiyip bitireceksen git kendine hayatla ilgili daha çetin daha gerçek mücadeleler seç daha sahici dertler bul kendine. o zaman ben de sana saygı duyup dertlerine ortak olayım...
aşk bir ilüzyondur aptalların ipi bir türlü göremediği.
şimdi lütfen siktirip git şurdan ve insanın canını sıkma!
not: ve biliyorum ki asıl üzücü olan bu yazıyı bir kişi bile üzerine alınmayacak...
Aşk dediğin nedir ki?
Tenden bedenden sıyrık.
Çocukların içinde
Yaşadığı bir çığlık.
Aşk dediğin nedir ki?
Histen nefesten varlık.
Umutsuzluk içinde
Karanlığa son ıslık.
Ahmet Hamdi Tanpınar
bu da benim yorumum:
aşk içinde büyüyen zehirli bir sarmaşık. Bir gün mutlaka ölecek olan bir sarmaşık. Tek sorun ölüm zamanı. Eğer vaktinde öldürmezsen sende ölürsün onunla. Ağzına çalınan bir parmak bal misali tüketirken aşkı, yavaş yavaş zehirlersin kanını. En son öyle çaresiz, öyle aciz, öyle zavallı bir şekilde bırakıp gider ki seni bir bakmışsın kalbin paramparça. Ne o toz pembe hayaller, ne yıldızlardan beklenen dilekler kalmış avuçlarında.
Sen kocaman çöllerde bir kalabalık gibisin,
Kocaman denizlerde ender bir balık gibisin.
Bir ısıtır,bir üşütür,bir ağlatır,bir güldürür;
Sen hem bir hastalık hem de sağlık gibisin.
insan güzel bir tenin altındaki çirkin niyetleri
göremeyecek kadar kör olamazsa gerçek anlamda aşık olamaz.
büyük aşklar, doğuştan kör olanlar içindir.
sertab erener ve demir demirkan ikilisinin konserlerinin en güzel anıdır. ikisi de o kadar duygulu söyler ki şarkıyı insanın aşık olası gelir. birbirlerine bakıp da şarkıyı söylemeleri şarkıyı daha da güzelleştiriyor.
Aşk; topuklarından etine kadar işlemiş bir nasırdır, ya canın acıya acıya adım atacaksın, ya da canını acıta acıta söküp atacaksın. Her iki yolda da tek bir gerçek olacak; canın çok ama çok acıyacak.
