bazen bir metre yakınında olsa bile gezegenler arası mesafe varmış gibi hissettiren. bazen de çok yakın hissettiğinin ışık yılı uzağında olması durumu.
tarifi basittir, bundan sonraki hayatınızı ondan başkasıyla yaşamak istemiyorsanız, hayatınız miladı o olmuşsa ondan önce ve ondan sonra diye, her dize de onu anımsıyorsanız, kokusuyla sarhoş oluyorsanız, daha önce yapmam yaşayamam dediğiniz şeyleri bile onunla yaşayabiliyorsanız ve bu artık sizin için o kadar da şaşılacak bir durum olmuyorsa, onsuzluğu düşündüğünüz anda kalbiniz sıkışıyor daralıyor ve bunu düşünmek dahi istemiyorsanız, ve sürekli ona bir şey olmasın diye dualar ediyorsanız ve en önemlisi sözlükte gördüğünüz okuduğunuz her aşk , sevgi gibi sözcükleri içeren başlıkları gördüğünüz de aklınıza gelen tek kişi o ise işte bu aşktır, güzeldir.
dünyanın en büyük yalanı. bunun suçlusu da o aşk hikayelerini yazan, fedakarlık filmlerini yapan, o şarkıları yazan insanlar. sizin yüzünüzden hasta bir nesil olduk çıktık. hayatın anlamını bu zannettik. olmayan bir şey. sonra aylarca uykusuz kalarak bizi sevdiğini zannettiğimiz insanların peşinden ağladık. sokaklarda soğuklarda hastalandık, içtik, şiirler yazdık. yemeden içmeden kesildik. bir zamanlar bize aşık olduğunu iddia eden insanlar ise gözlerini bile kırpmadı. sadece lay lay lom takıldı. inandırdığınız yalanlarınızı sikiyim.
"Kimse kimseyi bütünleyemez. insan kendini bütünleyebilir ancak. Onu yapacak gücü yoksa, sevgi arama çabasıyla kendini tüketir. Tükenişin de aşk olduğuna inanmaya çalışır sonunda."
"Tek ilmim olacak yine deliliğim; beni kapattıkları tımarhanelerin rutubet kokan karanlık koridorlarına asacağım ilk bomba süsü verilmiş pankartımı: Aşk Delilere Mahsustur!" (bkz: şizofreni yalnız oynanmaz)
böyle bir duygu var. bunun için acı çekmeyi, ölmeyi göze almıyorsun, hayır. acı çekmekten, ölmekten zevk alıyorsun. paslı bir bıçak gibi nefesini, bakışını kana buluyor. yanıyorsun ama tükenmiyorsun. acısı ayrı, mutluluğu ayrı bir keyif. mutlu olmak için değil, acı çekmek için yaşıyorsun bu duyguyu. zaten sadece ölmek için yaşayanlar aşık olabilir. şehirler binalardan ve bir tutam gökyüzünden ibaretken, bu duygu şehirleri mabed kılıyor. şeytan'ın bile günahından korktuğu bir yaşamdan doğuruyorsan aşkı, katlanıyor kutsallığı. sevmiyor bir kere iki kişiyi. biz veya siz varken değil, sen veya o varken var olabiliyor ancak.
yaşadığını hissettiriyor. yüzüne vuran esintiye bile hükmediyorsun. biliyorsun o esinti o'nu da okşayacak.kızıyorsun, o esinti sayısız insanı okşadıktan sonra o'nu okşayacak. rüzgarı öldürmek istiyorsun; başkalarına değip de o'na dokunacak...
yaşadığın onca kahrın bir önemi yok. riyakarlaşıp, onca acıya yüz çeviriyorsun çünkü acı ruhun tacıdır. aşk acısı da bu tacın en değerli mücevheri. kıvranmanın, çıldırmanın ne kadar güzel bir şey olduğunu anlıyorsun. raksların en güzeli bu acıdan delirmekmiş, görüyorsun. duyduğun her şey o'nla ilgili artık. kıskanıyorsun. muhammed ne şanslıydı diyorsun, bir cebrail'i vardı, haber alırdı allah'ından. senin ise bir cebrail'in yok, haber alamıyorsun maşuk'undan. gökyüzünü seviyorsun çünkü artık bir tek orada kavuşuyorsun. baktığınız aynı şeylerden geriye kalan bir tek gökyüzü. o yüzden sık sık semaya bakıyorsun. başın hep dik! aşıkların başı hep diktir bu yüzden.
varlığı değerli değildir yokluğu kadar. bunu öğreniyorsun. kalbin taşıyabileceği en kutsal acıyı gururla taşıyorsun. artık her cümlen bir feryad, her sözün bir çığlık oluyor. boşluğu yırtabiliyorsun artık. alev alev yanan bir meşalesin, sönmeyi istiyorsun da biliyorsun da ama ateşin okşadığı bir kalbin var artık, tadını çıkarıyorsun.
fark ediyorsun, cümlelerin ne kadar ucuz olduğunu, biçim veremediğini aşka. böylesine güzel, böylesine kutsal olduğunu... aşka aşıksın. kustuğun kanın da, gözündeki nefretin de annesi aşkken bir sürü yaratık paçavra ediyor bu kutsal duygunu. gözünün önünde, kulaklarının ardında tecavüz ediliyor en kutsalına. aşkın güzelliği kadar çirkin bir zehir oluyor. milyonlarca iki ayaklı mahluk pis emellerinin metresi yapıyor, ucuz bir bez parçası gibi üzerine tükürüyor kutsalının. üstelik utanmadan saygı bekleyerek. o zaman anlıyorsun, şiddet en meşru hakkın. milyonlarca aşkın güzelliği kadar iğrenç yaratık senin ve muhteşem kahrının tecavüzcüsü. bakıyorsun, korkuyorlar. anlam veremiyorlar. aşka anlam veremedikleri gibi. o zaman ölmek için yaşadığını hatırlıyorsun. fikirlerin silah, ölüm kalkanın oluyor.
aşk sadece insanın insana beslediği anormal hümanistik sevgi değil
insanın kendine beslediği narsist hislerin dışavurumunun nesnelere
yansıtılması sonucu da ortaya çıkmakta olan bir tür ruhsal hastalıktır.
