Annenizin en sevdiğiniz yemeği önünüze getirdiğinde kaşığı yemeğe daldırıp ağzınıza götürürken sevgilinizin aklınıza gelmesi, doymanız ve kaşığı yere bırakmanızdır.
henüz bitirmeme karşın hem konu seçimi hem de karakterlerin kendi ağızlarından konuşturmasıyla orhan pamuktan çokça etkilendiğini söyleyebilirim elif şafak'ın. hatta kara kitapta okuduğu arayış bölümden esinlenerek yazdığını rivayet ederek edebiyat dünyasını sarsacak bir iddia ortaya da atarım, tam olur.
(bkz: benim adım kırmızı)
(bkz: kara kitap)
acısıda tatlısıda aynı olan şey.ne zaman ki acı çekersiniz ölmek istersiniz fakat ne zamanki aşkın içindesiniz cennetteyim dersiniz öldüm zannedersiniz.garip işte. (bkz: swh)
ne bela bir şey olduğunu bir kez daha bugün anladığım zımbırtı.
kendi başıma gelen bir şey değil, bir arkadaşım sayesinde anladım bunu.
lisede yaşanmış 1 yıllık ilişkinin ardından o kızı unutamayan bir arkadaşım vardı. 3 yıldır cüzdanında o kızın resmi vardı. tamam başka ilişkiler yaşadı, ama o aşkın yeri ayrıydı. ve o resmi bir gün cüzdanından çıkartıp yırtmaya başladı, neden mi? kız telefonla arayıp nişanına çağırdı onu... yırtmaya başladı resmi, ve elinde bir parça kaldı, diğer parçalar yere düştü. arkası dönük parçanın önünü çevirip baktı; o kızın yüzü kalmıştı elinde sadece. ve o soğuk, hep umursamaz olan arkadaşım ağlamaya başladı birden... bir kez daha anladım işte, aşk çok garip.
Yaşama amacım. Sabah kalktığımda güne gülümseyerek başlama sebebim. Hep boktan bir duygu olduğunu düşünürdüm, insana acı verdiğini düşünürdüm aşkın. Acı veriyor bazen evet ama getirdiği mutluluk kat kat fazla. Varsın bir gün bitsin, varsın ilerde belki de acı çekeceğimi bileyim, olsun ya şu anımda mutluyum ya bana yeter o. 4000. entrymi yazdığım dünyanın en güzel duygusu. *
aşk kavuşamamaktır özlemdir hasrettir elde edememektir birisiyle birlikte olsan bile hep ulaşamadığın bir yerinin olmasıdır zira insan istediği şeyi elde edene kadar hakettiği değeri verir bu yüzden aşk uzakta olandır, istemek ama elde edememektir, özlemek ama kavuşamamaktır.
insanların normal bir psikolojik durumda asla yapmayacağı hareketleri yapmasına neden olabilen duygudur. Ama kötü özelliklerine göre yaşattığı güzel duygular daha ağır basar bu aşkın..
Henüz başlangıcında ya da ortalarında aşkın, Kimbilir, belki de her şey bir ömrü sorgulamayı akla getirmeyecek kadar iyi gidiyor olabilir fakat aşk denilen olgunun, daha da önemlisi duyguların insanın tek başına belirleyemeyeceği ömürleri vardır. Eninde sonunda bir şeyler sorgulanmaya başlanır, çünkü başlangıçtaki hevesler giderek kırılır, dökülür zamanla bazen alışkanlığa dönüşür. Geriye kişilerin içsel uyumu, birbirleriyle aralarındaki denge kalır... bu kavramda içsel uyumun ne kadar korunduğu ve ne denli dengeli bir ilişki kurulduğunu anlamak ne yazık ki çok güçtür... hiç bir bilimsel niteliği olmayan aşk, ancak uyum ve dengeyle sevgi, saygıya dönüşerek yaşamaya devam eder.
