başlığı yüzellinci kez tasarladığımda baktım ki çığırından çıkmış. bütün derdim, her gün emoydu, concondu, tikiydi diye aşağılanan insanların psikolojisini anlamaya çalışmak için; ''apolitik seksen sonrası kuşağının adım adım siyasete bulaşması'' gibi başlık açmaktı.
on iki eylül sonrasında oluşan polikadan uzak kalma alışkanlığı yüzünden; yukarıda yazdığım modelde birkaç jenerasyon yetişti. cep telefonu türkçesiyle konuşan ve yazan, düşünmektense de ölmeyi yeğleyen. kesinlikle kendi tercihleri değildi, emperyalizmin oyuncağı olmaları istenmişti ve işbirlikçi yöneticilerimizde çanak tuttular. öyle yetiştiler ve dünyayı öyle gördüler. siyasetle ilgili birşey anlatmak istediğimizde ''uffff, git bışımdannn yaaa, kafamı ütülemeee, sıktın amaa'' ünlemleriyle uzak kaldılar. haklıydılar, ben öyle düşünüyorum ya da. dünyanın sırrını çözmüş gibi aşağıladık. şimdi fark ediyorum ki; türkiye'de iktidarda olan dinci kisvesi altındaki tüccarlara karşı onlarda politize oluyor. hayat bunu dayatıyor, ellerinden giden mutluluğu onlarda geri isteyecekler, en doğal hakları sonuçta.
çünkü aileler onlara siyaset konuşmanın ayıp ve tehlikeli olduğunu empoze ediyorlar.
tabii şimdiki gençlikte biraz kıpırdanma var. kimisi* milliyetçi veya islamcı olurken, kimisi* sola yakın duruş sergiliyorlar.
ama gençliğin büyük kısmı playstation ve futbol arasında gidip geliyor.