1 mayıs.. doğum günüm.. aslında sosyalist bi insan değilimdir.kendi ideolojik görüşümü de savunmaya gerek bile duymuyorum zaten bu ortamda. fakat insan herşeyi görmeli yaşamalı ve bişeyler çıkarmalıdır.bu deneyimlerimden birisi de 1 mayısta insanları gözlemlemekti.
dershaneden çıkıp izmir fuarının montrö kapısında bekliyorum.insanlar emeklerinin bayramını kutluyor.haklılar aslında bi yandan derin düşününce.neyse insanları izlemeye devam ediyorum.liseli genç kızlar görüyorum.suratında kocaman tiki gözlükleri, converse ayakkabılar, ellerinde deniz gezmiş fotorafları,ağızlarında mahalle karısı gibi çiğnedikleri sakızları vs vs..
birisi elinde ufak deniz gezmiş broşürlerini havaya fırlatıp yerlere saçıyor, diğeri ise onun arkasından yürüyüp o fotorafları çiğniyor..
acaba böyle iyi bir düşünüre sorsaydım "gel doğum günümde meydanlara gidelim insanları izleyelim" deseydim o da kabul etseydi ve bu manzarayı görseydi ne düşünürdü..
asli özbek türkü olan, 1940 larda yaşamış, dönemin en ateşli bağımsızlık ve "şarkı türkistan islam cmhuriyeti" fikrinin eş lideri Fetheddin Mahsum'un doğu türkistan'ın hoten meydanın da binlerce türkün gözü önünde kurşuna dizilmesinin günü.
--makaleden alıntı--
Onu meydana getiren Çinli askerleri sık sık Fetheddin Mahsum'un başını zorla öne eğdirdiyse de başından Çin askerlerinin darbesi kalkınca gene başını dik tutuyordu. Fetheddin Mahsum meydana gelirken, onu gören halk Fetheddin Mahsum'u dudağını ısırarak yürür gibi gördü. Fetheddin Mahsum'un şahadetinden 33 yıl geçtikten sonra bu makaleyi yazarken Çin cellatlarının Fetheddin Mahsum'undilini telle dudağına bağlamış olduğunu öğrenmiş oldum.
Söylendiğine göre Fetheddin Mahsum'un halkın önünde herhangi bir şey söylemesini ve slogan atmasını önlemek için bu çareye başvurmuşlar. Çünkü, Fetheddin Mahsum, o geceki sorgulama sırasında durmadan "Allahü Ekber", "Yaşasın Şarki Türkistan" ve "Kahrolsun Zalim Çinliler" diye bağırmış.
Fetheddin Mahsum'un 35 senelik ömrü çeşitli zorluk ve işkencelerle geçti. Babası Stalinci Sın Si şey tarafından öldürüldü. Fetheddin Mahsum'un çocukluğu, gençliği hep yoksulluklar içinde geçti, ömrünün büyük bir kısmı milliyetçi Çin ve Kızıl Çinli'lerin zindanlarında geçti.
Doğu Türkistan halkının aydın ve vatanperver oğlu, Özbek yiğidi Fetheddin Mahsum milletimizin kalbinde ebediyen yaşayacaktır.
Türkiye de, kriz önleme yönetimindeki zaafını bir kez daha ortaya koydu.
Sağduyu; öldü.
Bugün bize, yeni baskılara meydan vermeyecek, ama meydanları vermeyen baskıcılara da meydan okuyacak bir solduyu; lazım.
diye dusunduren bir gundu 1 Mayis 2008 tarihi, devletin gucunu gostermek gibi bir amaci vardi , kendi halkina bu kadar kin dolu nefret dolu bir ulke yoneticileri. . . .
halk yalniz oldugunu anlamistir sanirim ki ileride bir savas oldugunda yine savasa gidecek olan insanlar ve ulkeyi kalkindiricak insanlar ve ! mayis gunu, iscinin emekcinin gunu, bomba gazlari ve darp larla ezilen insanlarla ayni kisiler.
yasaklarin sehri istanbul!
insanlarin hergecen gun zarar verdigi istanbul, herseye sahit olan istanbul, bir suru dis ulkenin gozu uzerinde olan istanbul.... bir anlatsa bir konussa ...
türkiye'de her sene terör bayramı olarak kutlanan gün. devlet ve işçi sınıfı karşılıklı olarak stres atar. eline taş alan işçi kah cam camekan indirir, kah kendisini koruyan polisin başını yarar; aynı şekilde de devletin polisi de joblarla çok sevgili işçi sınıfını bir güzel pataklar, yetmez gaz bombası falan atar. bir nevi fantezi terör olayı.
sonra gün bitiminde sopa yiyenler tv kanallarında bugün de sopa yedik diye rahatlamış bir şekilde ağlanırken, sopa atan kesimse ayaklarını sıcak suya sokarak tv de olanı biteni izlemeye koyulur.
bu bir mayıslar da olmasa bizim insanımız nasıl stres atar bilemiyorum. iyi ki varsın 1 mayıs.
hiçbir 1 mayıs'ta polisle çatışanların işçiye benzer tarafları yoktu. bundan önceki senelerde açılan bayrakların rengini hatırlatmaya gerek yok.
ezilen halkın haklarını koruyacaklarmış;
ben 1 mayıslarda polisle çatışanların türbanlılar üniversiteden kovulurken nerede olduklarını merak ediyorum. türbanlıları halktan saymıyor musunuz yoksa türbanın rengi illa da bir örgütün bayrağının rengi olursa mı türbandan yana tavır takınacaksınız?
işçilere her türlü hak ve hakka sahip olma imkanı verilmiştir. denetimi de sendikalarla sağlanabilir. ama türbanlılara insan olmalarından dolayı doğuştan sahip oldukları haklar kullandırılmıyor. ezilen halkın yanındayız diyenlerin bu konuda ne düşündüklerini çok merak ediyorum. türbanlıların ezildiği bir ülkede bu konuda gıkınız çıkmazken ezilen halkın arkasındayıp deyip taksime çıkmaya kalkarsanız gülerim ben size...
dünyanın pek çok yerinde resmi tatil olan ve gerçekten adıyla alakalı şekilde provakasyonsuz, sessiz sedasız, işci liderlerinin konuşmalarıyla vs. geçen bayram.
fakat ne yazık ki dünyanın bu pek çok yerine güzel ülkem dahil değil. sloganlar, çevreye zarar, teror provakasyonları, apo posterleri, ne yani işci terorıst mi demek?
sonra polis copladı, e polise taş atarsan, gidip milletin dükkanının camını kırarsan, mesai arkadaşının, dayısının, kardeşinin katilinin posterini açarsan o polisin karşısında, sen o copu yemeyi haketmişindir.
Ülkem güvenlik güçlerinin avuçlarını ovuşturarak beklediği alandaki insanların kazanımlarının direk kendilerini de etkileyeceğini farketmeden coplarını kaldırıp indirdikleri emekçi bayramı.
hakkını arayan insanların bayramı olmasının yanısıra, pravakatörler yüzünden katledilen bayramdır. çoğu kişi bu pravakatörleri suçlamak yerine polisi suçlar. ama düşünmezler ki polis kendisine emredileni yapıyordur. orda saatlerce dikilip insanların üzerine tazdikli su fışkırtmayı, göz yaşartıcı bomba atmayı hobi olsun diye yaptıklarını hiç sanmıyorum. polis de ekmeğini yaptığı işten kazanıyor en nihayetinde.
hem polisleri hem işçileri çileden çıkaran , gerginlik yokken gerginlik yaratılan bir gün. polisleri gecenin 2sinden beri görev başında bulunduran , yetmiyormuş gibi dışarıdan polis takviyesi yaptırılan bir gün. bir iç savaş adeta. yazıklar olsun bize. demokratik bir ülkede yaşıyoruz değil mi? *
yeri gelince günde 20 saat çalışan, aylarca tatil yapmayıp vardiya döndürmek amacıyla 23 saatlik kısa dönüşlerle yetinmek zorunda kalan, evi otel niyetine kullanan bünyelerin günü. bizim günümüz.
