çocukken sürekli superman, batman, power rangers izleyerek büyüdüğümden bu filmleri izledikten sonra odamdaki kapıya asılı duran basketbol potama attıgım şutların deliksiz isabet etmesinin de büyük etkisiyle, içine düştüğüm durumdur.
''ulan bu şutta girerse kesin süperbasketboy'un ben'' filan diye düşünürdüm. girmezdi de biliyon mu o şut?
yine de ben uçabileceğim ümidi taşırdım içimde. sonra noldu, büyüdüm. bıyık sakal cıkmaya başladı. işte o zaman dedim ulan bende bu tüy bıyık oldugu sürece süper kahraman filan olamam. sonra noldu? bıyık gürleşti sertleşti. ama akıl da iyice yerine oturdu. ümit filan kalmadı.