Loş dünyamda tavandan betona akın eden bulut çişlerinin serpintisi camdan içeri yüzüme çarparken o loşluğa dalakaldım. Aklımda bir şey yok ama Bütün olayı anlıyordum. Anlama aşamasınsa olduğumdan gözlerim açık şaşkındım, şaşkın olduğumdan olayı tam anlayamıyordum. Fakat farketmişim bir şeyleri işte açıktı bu, bu kadar bilmem de yeter. Sanki kaybetmişim gibi. Ama neden kahramanca? Ulan kahramanlar kaybeder mi? Kaybetmenin nesi kahramancaydı? Salak gibi gözüm açık hala şaşırmaktaydım. Sanırım biraz hayalbazca kahramanlaştım ama sahi asıl kaybetmek kahramancaydı, neyin kahramanı olduysam artık, pek te yaşıyor gibi hissettirmiyordu.