fırsatçı kızı gözünden tanırım zaten niyeti her zaman bir şeyler kitlemektir pinti picin tekidir elini cebine atmisligi yoktur canı cehenneme diğerleri basım üstüne niyettir önemli olan para çöp.
Arkadaşlığı, sevgililiği, birlikteliği maddiyat olarak gören tipitipleri ayyuka çıkartmış bir mesele.
Bir yere gidildiyse, yemek yenildiyse, içecek içildiyse yani toplamda cepten paranın çıkacağı bir duruma girildiyse o meblağı kimin karşılayacağı, kimin o gün maddi kulfeti omuzlanacağı mühim değildir.
Birisi yazmış, kadınlara para ödetilmez diye. Arkadaş hepimiz insanız, belki bugün de onun canı bir şey ısmarlamak istemiştir. Yersiz maçoluğa ve kıroluğa gerek yok.
Diğeri demiş, yok kadına para mı yedirilir. Herhalde bir mekana gittiklerinde ailecek pos cihazının başına gidiyorlar. Kültür bu, bir masaya oturduysan ve hesap yüklü gelmediyse(herkes insan evladı, yüklemeye gerek yok) bir kişi öder. Başka zaman da o hesaba karışmaz. Fazla görgüsüzlük iyi değildir.
Hele bir de bunların kadın versiyonu var, müthiş gururlu. Hesabımı kendim öderim tribinde olanlar. Kimse sizin iki kuruş harcamanız ile fukara olmaz. Fakat kene de olmamak lazım. Hah, ben kendi Hesabımı öderim diyorsan, bir önceki maddedeki gibi toplam bakiyeyi de üstlenmen gerekiyor. Kasa başında 50 kişi beklemek hoş değil. Ek olarak, madem böylesine katıksız onur ve haysiyet içerisinde boğuluyorsunuz, neden centilmenlik maskesi ardına saklanma ihtiyacı duyuyorsunuz? Neymiş bir Asır önce gelseymiş, peh.
hayatımda hiç yapmadığım bir şey. "erkeklik onuruna mı yediremiyorsun" diye düşünebilirsiniz. ama erkeklik onurundan çok bu benim kişiliğim diyeyim. benden küçük yaşıtta olanlara ve kızlara hayatta hesap ödetmedim. ödetmemde.
Lise de sevgililiğe doğru giden bir kız arkadaşım olmuştu. Avm nin içine girmiştik, cüzdanımda net 350 lira para vardı. Dün gibi hatırlıyorum.
Bir pastaneyr oturup pasta, dondurma, aklınıza ne gelirse almıştık. Tabi o zamanlar ben salağım, kızın yüzüne bakmaktan bir şeyler yiyemez olmuştum. Hesap istedik 120 lira gelmişti, tabi epey bir şeyler aldık. Bizimki gülerek "5 lira vereyim mi" demişti. *
Bende "yoo" demiştim. Vay be.
Şuan değil 120 lira, 12.000 lira yine harcarım. O günü yeniden yaşayabilmek için.