pelerini ve taytını çıkarıp, içlik kazağıyla kaldığı andır.
çocukluk diyince aklıma ilk olarak sezen cumhur önal geliyor. istem dışı olsa da, ilk olarak babama sezen cumhur önal imajı yüklemiştim o zamanlarda. baktım olacak gibi değil, freud bile çaresiz kaldı bu anoloji karşısında, geldi "manyak mısın lan, benim bütün teorimi karşı örneklemeyle çürütüyorsun" dedi, ben de babama imaj olarak süperman'i seçtim. zira yakın gözlüğünü takınca, güneşi de arkasına da aldı mı, büyüteç etkisiyle süpermen gibi yakabiliyordu. yine freud geldi, "heeeh, şimdi oldu" dedi.
neyse efendim, genelde çocuklar, babalarına acaip güvenir, diğer çocuklarla "benim babam senin babanı döver", "babam geçende kamyonu kaldırdı", "babam geçende hırsızı yakaladı, balkondan attı. sonra pişman oldu, düşmeden aşağıda yakaldı", "babam parende atarken boynunu kırdı" (hehe ben diyordum) gibi muhabbetlere girerler. çünkü çocuklar için babaları dünyanın en güçlü kuvvetli adamıdır. her türlü kötü olaydan, toplumsal ayaklanmalardan, terör olaylarından onları koruyabilecek bir adamdır. benim için de öyleydi.
.. ta ki bir güne kadar. serserinin biri haraca dadanmıştı, bıçak çekmişti mahallede bana. gerizekalı! mahallemde bana artizlik yapıyor. babama haber gitmiş inceden, babam da geldi çocuktan dayak yedi. hahaha yok lam yok, o kadar da değil. senaryom, babam çocuğu dövecek, gözünü korkutacak, sonra da nasihatlar verecek, derslerine yardım edecek, dersaneye yazdıracak, kendine iyice çocuğa adayacak, aileyi falan bırakıp varı yoku o çocuk olacak, çocuk için coştukça coşacak falan. bugün çok abartıyorum, evet.
bir yere kadar senaryo işledi. çocuğu dövdü, tehdit edip güzelce gözünü korkuttu, sonra sinirini alamadı tekrar dövdü. bir iki tur daha böyle devam etti. sonra çocuğun fenalaştığını görünce "lan salak, bundan mı dayak yiyorsun" diye bana daldı, beni de bir güzel dövdü tertemiz. sonra abimi çağırdı, "gel lan biraz da sen döv şunu" dedi. serseri çocuk bu arada fıydı zaten. olay çığrından çıkmış, mevzu ben olmuştum. o gün babamla abim ağzımı burnumu kırdılar. sıkıldıkça dövdüler, neden dövdüklerini unutana kadar.
ama anneler öyle midir? hep süper kahramandır onlar.