kendilerince "biz onun iyiliğini istiyoruz. kendini biraz sıksa daha iyilerini başarabilir." şeklinde savunma yaparlar. ancak çocuk tarafından düşündüklerini, düşünebildiklerini ya da düşünmek istediklerini hiç sanmıyorum.
bu tür ailelerin çocukların eğitim hayatı boyunca verdikleri bazı tepkiler:
çocuk ortaokuldan sonra Anadolu öğretmen lisesini kazanır. Neden diploma notuyla okulda derece yapamadın diye sorarlar.kazanılan lise öğrenildiği zaman da surat asarlar.
lisenin ilk yılı boyunca çocuk tm istemesine karşın "senin sayısalın çok iyi, sayısal seç" diye diye bütün yıl beyin yıkarlar. hatta zaman zaman büyük kavgalar edilir bu konuda. sonra seçim için dilekçe doldurulacağı gün karşıda öğretmen varken "senin tercihin yavrum, istediğini seç" derler. sizin zorunuzla oldu deyince asla kabullenmezler.
çocuk lise hayatı boyunca yalnızca 2 kez takdir belgesi yerine teşekkür belgesi alır. koskoca 4 yıldan hatırlanan sadece bunlar olur.
çocuk son yıl büyük bir kararlılık gösterip tmye geçmeyi başarır. 2 yıldır adam gibi coğrafya edebiyat görmemesine rağmen alan değiştirme sınavlarından 70in üstünde notlar alır. neden 80-90 olmadı derler.
çocuk ygs de ilk 13 bine girer. neden ilk 10 bin değil derler.
çocuk gazi hukuku kazanır. neden ankara hukuk değil derler.
çocuk medeni hukuk dersinden 70 ortalama ile geçer. "sen iyice zıvanadan çıktın zaten!" derler.