Kanlı bir irin gibi patladı kalbimin dikenli kabuğu.. Yıllar sonra ilk defa ağlıyorum. Duha, sabah demek. Sabahı diri tutan kanlı gözlerim rabbinin cömertliği karşısında utandı. Keşke dedim, keşke koca bir kayadan kopan çakıl taşı olsaydım.. O zaman bu cömertliğin utancını yaşamazdım.