20 temmuz 2012 tarihli yazısı içeriğin doğruluğu nispetinde mideme kramp sokmuştur.
Yeni bir kaza türü diyelim
Bir anda yok oluyorsunuz
*
Minibüs çarpmıyor, polis götürmüyor, başınıza tabela düşmüyor, kurşun sıkmıyorlar, yangın yok, sel yok, deprem yok
Dümdüz yoldasınız
Sessizce..
Aniden yoksunuz
*
Yanınızdaki yerinde duruyor
Hatta sizi orada sanıp anlatıyor da:
Ondan sonra ben de dedimkkk
Dönüyor.
Yok.
Tabii ki yanınızdaki, ramazan nedeniyle gece televizyonda ilahiyatçı hocadan oruç tutmanın mükafatlarını dinlediyse, havaya bakacak:
Uçtu mu?..
*
Düz yolda giderken (Ankara da 1, istanbul da 6 kişi) yer yarılıp içine giriyor insanlar.
Alttan her taraf fare yuvası gibi kazıldığı için, kimi yerlerde çökme oluyor, yandaki sağa sola bakıp bağırıyor o zaman:
Enişteeee.
*
Doğrusunu isterseniz kayıp insanlar ülkesidir burası.
Televizyonda gördüm geçen gece; taşradan istanbul a gelmiş, aynalı binaların arasında, şaşkın, işsiz, çaresiz, gözlerinin altı birer karanlık çukur.
içine düşmüş.
Orada gibi, ama yok.
*
Ya da bir genç.
Diploması işe yaramıyor, iş aramaktan yorgun, sakalı uzamış, artık umudu bitmiş, tepki gösteremiyor, hapishanede çürümekten korkuyor, içinden çıkılmaz bir zifiri karanlık dünyası.
Bu içinde.
*
Bir kadın.
Ankara Barosu nun Gelincik Projesi nde genç avukata derdini anlatırken ağlamamaya çalışıyor, ama yitirdiği yuvasını ve çocuklarını anlatmaya sıra geldiğinde.
Yuvarlanıyor dibe.
Bir genç kız.
Bir hasta yaşlı.
Bir yalnız adam.
*
iyi bakın.
Bilim adamları, profesörler, gazeteciler, yazarlar, askerler, yargıçlar, sendikacılar, sivil toplum önderleri.
Bir anda yok olup gidiyorlar.
Var sanıyorsunuz.
Seslenin.
Oradaymış gibi.
Ama yoklar.
*
Kaşla göz arası.
Kayıp insanlar ülkesi burası.