insanlar dalga geçer, gülüp eğlenir hep bu konuyla ama bilinmez ki ne kadar zordur, hem babaya hem çocuğa ne kadar acı verir...
benim bir arkadaşım vardı. evet gaydi kendisi. hani sizlerin ibne dediği, ay ya banada bir şey yaparsa diye yaklaşmadığı, dokunmaktan korktuğunuz insanlar. çok kültürlü bir çocuktu, başarılıydı, iyi üniversitelerden birinden tam burs almıştı ve hatta bölümünde ilk 10 a girmişti ve bu yüzden ösym ona çeşitli maddi ödüller vermişti hoş gay olduğunu bilseydi belkide vermezdi o ödülleri ama onun tek istediği babasının onunla gurur duymasıydı. ama o gaydi, tam bir insan bile sayılmazdı değil mi? hastalıklıydı o. babası hiçbir zaman onunla gurur duymadı. onun gay olduğunu öğrendiği gün çocuğu ölmüştü onun için. ama içinde umut vardı hala ''düzeltebilirdi'' oğlunu bu ''hastalıktan'' kurtarabilirdi. psikologlara götürdü, doktorlara götürdü, evden dışarı çıkmasını yasakladı, onun hani sizin dalga geçtiğiniz türden olan renkli dar pantolonlarının hepsini yırtarak çöpe attı. hayatı kendi çocuğuna, hemde övgüyü, gurur duyulmayı bu kadar hakeden çocuğuna sadece cinsel tercihi herkes gibi olmadığı için işkenceye çevirdi. oysa babasına gerek yoktuki etrafında zaten yeterince aşağlık insan vardı hayatı zehir eden. yaşadığı şey zaten yeterince zordu ve evet dayanamadı o başarılı çocuk kendi odasında son verdi hayatına. neden çünkü gaydi o. hastaydı, insan bile değildi, iyi olmuştu hatta değil mi ölmesi? yaşamaya hakkı yoktu ibneydi çünkü o. babası iki kere evladını kaybetti belkide kendisi evladının katili oldu. şuan nasıl, ne hissediyor fikrim yok ben dostumu kaybettiğimden beri öfkeliyim ona, kızgınım suratını görmek istemiyorum ve utanıyorum o adamdan onun oğlundan utandığından belki bin kat daha fazla utanıyorum, insanlığından utanıyorum. türkiyede insan olmak bile zorken gay olmak dayanılır gibi değil di ve benim canım da dayanamamıştı. umarım şu an olduğu yerde mutludur. umarım affedebilmiştir ona bu yapılanları.