ölümü başucunda ağılayıp onu geri yollayanlardanız biz. tek başarabildiğimiz şu; hayat acılarımızı saklamak kendimize. göstermemek yenilerine. bütün gece ağlamak, yeniden unutmaya söz vermek. bir sigara takip eder bunu, bir içki. kadehte durduğu gibi durmaz bizim içimizde de. coşarız bir süre güleriz, sonra sorma sonrasını. neye elimizi atsak piç ederiz. bir tek sevmeyi, âşık olmayı başarabiliriz ama aşk bu kucağını açınca gelmiyor sana. omuzlarımızda taşıdığımız anılar var, sırtladığımız acılar. bakıp da göremediğimiz mutluluklar. ne yapıyoruz biz? kimiz, ne için varız. neden biziz. olmuyor, yazamıyorum bu akşam, her şey karmakarışık.
düşünüyorum da neyi düşünüyorum bilmiyorum. senden bahsetmek istiyorum uzun uzun. sayfalar doldurmak istiyorum. çünkü aynımsın sen benim. seni anlatırken kendimi anlatıyorum aslında. bahsederken gözyaşlarından kendi gözyaşlarımı düşünüyorum. senin acın benim acım oluyor, benimkiyle birleşiyor kocaman bir yumrum gibi kalıyor içimde. bizim acımız oluyor adını biz koyuyorum. sen ben oluyorsun, ben sen. zaman kavramı yok oluyor zihnimde. yer zaten yoktu. şehirler ikimize de dar geliyor, hatırlıyoruz hatırlamak istemediklerimizi. soruyorum kendime nasıl çıkarsın süslenip? en son süslendiğinde tek edilmeye gitmiştin. seni düşünüyorum nasıl düşünürsün istanbulu seni yutacağını bile bile. şehirlerden bile acı çekmeyi beceriyoruz biz kaldı ki acılarımızdan yana kanamayalım. dinledikçe seni, ben oluyor bütün hikâyeler. hayatlar aynı oluyor birbirinin. başroller de aynı senaryolar da. değişen ne peki şimdi? çok şey var kaybettiğimiz. benliğimiz var onlarla giden, aşkımız var parça parça olan, gözyaşlarımız var her gün döktüğümüz, mesajlarımız var silmek isteyip silemediğimiz ve izlerimiz var bedenimizde onlara ait olan. her yerden çıkabilecek acılarımız var. ellerimizde sıcaklıkları var. ama yine de; yeni umudumuz var, benim için varsın senin için varım. hevesimiz var. boş sayfalarımız var doldurulacak ve en önemlisi kalbimiz var sökük içinde olsa da yamanabilecek.
11.07.07
00,12 *